Nakatira ako sa mapait na kurt ng Englewood—doon kung saan ang heart ang binibigay, hindi ang draft pick. Nang umabot si Durant sa 1-6, wala namang nakatingin. Pero napanood ko: iyon ang tama—26 points, 9 threes, barefoot, nagtatahimik, at nananatay.

Kinuha siya sa NBA draft, ngunit hindi siya nagpapahinga. Sa mga kurtina sa South Side, pinaglalaran niya ang kanyang puso—hindi ang stats. Ito ay tungkol sa puso, hindi sa talent.

Nakita ko ang mga batang walang scholarship, paa may butas, at puso'y puno ng pangarap. Sa harangan na kahoy, sila ay nanalo—hindi dahil sa talent, kundi dahil sa tapat na pagsisikap.

Sa mga kalsada ng South Side, hindi lang talino ang mahalaga—kundi ang sistema na nagpapalabas sa mga batang walang pangalan sa roster. Ang 16.34 shot ay hindi nagmumula, kundi nagpapatotoo.

Isang matandang lola ang nagtanong sa isang batang baller kung 'totoo ba siyang naglalaro'—hindi dahil sa talent, kundi dahil sa puso. Ang court ay sacred, at ang smile niya ay alaalahan.

Nakita ko ang mga batang kalye na walang scholarship, ngunit nagtagumpa sa ilalim na court. Hindi sila draft—kundi puro swat, grit, at puso. Ito ay higit pa sa larong bola—itong pag-asa.