ที.เจ. มักคอนเนล อธิบายว่าผลงาน 22:52 ของฮาร์รี่ บัร์เดน ไม่ใช่แค่ตัวเลข—แต่คือการต่อสู้เงียบๆ ท่ามกลางความเจ็บปวด และความไม่สมบูรณ์ทางสถิติ มันคือจิตวิญญาที่ไม่มีกล้องถ่ายทำได้