ฮาร์ริสัน: ตัวเลือกที่สุดของพอร์ตแลนด์?

การเลือกที่เปลี่ยนบทบาท

ฉันยังจำได้ถึงวันที่ 27 มิถุนา 2024 เมื่อฮาร์ริสันถูกเลือกอันดับที่ 16—ไม่ใช่ top-5 หรือแม้แต่ top-10—but Portland เลือกเขาไม่ใช่เพราะศักภาพของเขา พวกเขาเลือกเขาเพราะระบบของพวกเขานั่นคือการผสมผสานระหว่างการฝึกฝนแบบเดิมกับโมเดลชีวกลศาสตร์ขับเคลื่อนด้วย Python

เหตุใดจึงไม่ใช่แค่โชค

พวกเขาไม่ได้วางเดิพบนการยิงหรือการจัดการ—แต่วางเดิพบนความสามารถในการปรับตัวทางประสาท: การอ่านการเคลื่อนไหวของการป้องกันภายใต้แรงกดดัน และกระบวนการฟื้นฟูหลังเกมเหมือนอัลกอริธึมที่ไหลผ่านเครื่องจับการเคลื่อนไหว—เรามีบันทึก VAR จากฤดูกาลที่แล้ว: 36 ชัยชนะต่อ 46 การแพ้—Top-12 ในตะวันตก—butสถิตินี้? มันถูกสร้างจากความโกลาหล

วัฒนธรรมแห่งการวิเคราะห์ข้อมูลเงียบๆ

Trail Blazers ไม่มีเสียงตะโกนเรื่อง ‘ดาว’—พวกเขากระซอบพูดถึงความเป็นไปได้: การป้องกันแตะละผู้, มุมแตะละขั้นตอน—ถูกแยกแยะโดยโมเดล TensorFlow เทรนด์จากชุดข้อมูลยุโรปของมหาวิทยาลัยโลเบอราโธ (ใช่นะ อัลมมาเตอร์) เพื่อนร่วมงานเรียกว่า ‘บาสเก็ตบอลเลือดน้ำแข็ง’: เอกชนข้อมูลในเครื่องแบบทางการ กับแฟนๆ คนชอบกาแฟเย็นหลังเที่ยงคืน

เขาจะอยู่รอดไหม?

ไม่เหลียวเรื่องศักภาพอีกต่อไป—แต่มองไปที่ระบบ —ระบบฝึกสอนของพวกเขายอมให้อนาคติดตามคนเลือกรึเปล่า? จะบังคุมเขาให้อยู่ในแผนโบราณ? ผมเคยเห็นเรื่องแบบนี้สองครั้ง:ครั้งแรกในเขตตะวันออกของลอนดอน… และตอนนี้เอง. เราไม่ได้ถามว่าเขาจะเก่งไหม—weถามว่าเขาจะ ‘ได้รับโอกาส’ เป็นคนเก่งไหม